Το χάος είναι όμορφο – Feral Faun

Άλφα Στερητικό

chaos-symbol-with-eye

.

Το χάος έχει επικριθεί και συκοφαντηθεί από πολλούς. Ακόμα και οι περισσότεροι αναρχικοί αρνούνται να συνδέσουν τους εαυτούς τους με το χάος. Έχει ταυτιστεί με τη δολοφονία και το μακελειό. Ωστόσο, θα πρέπει να είναι σαφές ότι αυτή είναι η προπαγάνδα των δυνάμεων της τάξης. Γιατί η ιστορία της επιβολής της τάξης είναι αυτή των αυξανόμενων πολέμων, των δολοφονιών, των βιασμών, των μακελειών και της καταπίεσης. Η τάξη, και όχι το χάος, καταστρέφει αναίτια αφού την ενδιαφέρει μόνο να επιβληθεί σε όλα τα όντα. Μόνο όσοι τολμούν να είναι είδωλα του χάους μπορούν να σταθούν ενάντια στη δολοφονική κυριαρχία της τάξης.

Αλλά αν το χάος δεν είναι φόνος και μακελειό, όπως μας είπαν, τότε τι ακριβώς είναι; Είναι αταξία; Όχι, γιατί η αταξία προϋποθέτει την τάξη και το χάος είναι πέρα από κάθε τάξη. Η αταξία είναι η διαλυμένη τάξη. Το σύμπαν είναι χαοτικό από τη φύση του. Όταν…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 262 επιπλέον λέξεις

Léo Ferré – La solitudine / Η μοναξιά

Άλφα Στερητικό

888FERRE


(Léo Ferré – La solitude / La solitudine – 1969)
.

.

Είμαι από μια άλλη χώρα διαφορετική από την δική σας, μια άλλη γειτονιά, μια άλλη μοναξιά. Προς το παρόν, έχω δημιουργήσει τα δικά μου μονοπάτια. Εγώ δεν είμαι πια ένας από εσάς. Περιμένω τις μεταλλάξεις. Βιολογικά τα καταφέρνω με την γνώμη που έχω για την βιολογία: κατουρώ, εκσπερματώνω, κλαίω. Πάνω από όλα εμείς πρέπει να φτιάξουμε τις ιδέες μας σαν να ήταν βιομηχανικά προϊόντα. Εγώ είμαι έτοιμος να σας προμηθεύσω τα εκμαγεία. Αλλά…

Η μοναξιά…

Τα εκμαγεία είναι από ένα νέο υλικό, σας προειδοποιώ. Κατασκευάστηκαν αύριο το πρωί. Αν εσείς δεν έχετε αυτή την μέρα, το σχετικό με την διάρκεια δικό σας συναίσθημα, είναι ανώφελο να σας το μεταβιβάσω, είναι ανώφελο να κοιτάξετε μπροστά, γιατί το μπροστά είναι πίσω, η νύχτα είναι μέρα. Και..

Η μοναξιά…

Είναι απόλυτη ανάγκη τ’ αυτόματα πλυντήρια στις γωνίες των δρόμων, να λειτουργούν…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 168 επιπλέον λέξεις

Εμείς οι λίγοι. (1950)

Άλφα Στερητικό

.
Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελοί της γης
Με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια.
Είμαστε οι αλύτρωτοι στοχαστές και οι τραγικοί ερωτευμένοι.
Χίλιοι ήλιοι κυλούνε μες στο αίμα μας
Κι ολλούθε μας κυνηγά το όραμα του απείρου.
Η φόρμα δεν μπορεί να μας δαμάσει.
Εμείς ερωτευτήκαμε την ουσία του είναι μας
Κι σ’ όλους με τους έρωτες αυτής αγαπούμε.
Είμαστε οι μεγάλοι ενθουσιασμένοι κι οι μεγάλοι αρνητές.
Κλείνουμε μέσα μας τον κόσμο όλο κι δεν είμαστε τίποτα απ
Αυτόν τον κόσμο
Οι μέρες μας είναι μια πυρκαγιά κι οι νύχτες μας ένα πέλαγο.
Γύρω μας αντηχεί το γέλιο των ανθρώπων.

Είμαστε οι προάγγελοι του χάους
.

.
Γιώργος Μακρής (1923-1968)

Δείτε την αρχική δημοσίευση

Γιατί μπλέκονται τόσο έντονα οι αναμνήσεις με το παρόν;

Δέχθηκα στωικά το τέλος γιατί ποτέ δεν ήμουν της υπερβολής

Τελικά δεν ξέρω αν καταπιέζοντας συναισθήματα,όντως κατευνάζω τους πόθους μου 

ή αν τους δίνω κι άλλη απ τη ζωή μου. 

Η αλήθεια είναι ότι το απέραντο κενό δεν είναι τόσο καινό. 

Κάτι θυμίζει, απλά δεν ξέρω για πόσο ακόμα.

Έχω μια αδυναμία. Να ξύνω τις πληγές μου μέχρι να ματώσουν πάλι

γιατί έχω ανάγκη τον πόνο και να βλέπω το αίμα να κυλάει

Να νιώθω λίγο ότι ζω, ότι έζησα

~Λιγεια 

Για την αυτοκτονία, τη ζωή και το θάνατο

Η απαλλαγή από την τροχοπέδη της θεϊκής ύπαρξης επιτρέπει στον άνθρωπο να επιλέξει αν θα ζήσει ή αν θα πεθάνει, αν θα γεννήσει ή αν θα σκοτώσει. Δεν πρέπει να φοβάται το σκοτάδι και το θάνατο. Αυτά είναι που τον κάνουν πιο δυνατό. Όταν φοβάσαι το θάνατο υποτάσσεσαι σε αυτόν. Ο φόβος παθητικοποιεί. Έχοντας αποτινάξει τον φόβο ο άνθρωπος δεν μπορεί να είναι κάτι άλλον από ελεύθερος. Αυτό βέβαια δεν περιλαμβάνει την ηλίθια για μεταθάνατια ζωή ελπίδα αλλά την συνειδητοποίηση της ομορφιάς του χάους και της λήθης. Το μαύρο, ο θάνατος, δεν πρέπει να τρομάζει αλλά να λυτρώνει. Μέσω αυτού ο άνθρωπος φεύγει από τη ζωή ως απελεύθερος δεσμώτης. Η ελευθερία είναι εσωκοσμική. Η ουσία δεν βρίσκεται στον θάνατο είναι ο θάνατος. Όσο όμορφη και χαρμόσυνη μπορεί να είναι μία γέννηση εξίσου όμορφη και χαρμόσυνη είναι η τέλευση. Κανένας δεν θα πρέπει να λυπάται όταν ο ίδιος ή κάποιος «συνάνθρωπος» βρίσκεται αντιμέτωπος με το τέλος. Επανειλημμένα έχω αναφερθεί στην ταύτιση των εννοιών του θανάτου και της λύτρωσης. Η ελευθερία δεν βρίσκεται μετά θάνατον είναι το ίδιο το γεγονός της τέλευσης που εσωκλείει τη γοητεία του χάους και την απεραντοσύνη του σκοταδιού. Μην διστάσεις να αποδείξεις την αυτεξουσιότητα σου. Το δικαίωμα στη ζωή εξισώνεται με το δικαίωμα στο θάνατο. Ο κάθε άνθρωπος (και προσοχή μιλώ για ανθρώπους όχι για ανθρωπάκια) μπορεί ο ίδιος να επιλέξει τη στιγμή τον χώρο και τον τρόπου που θα πεθάνει. Εκτός και αν αστάθμητοι παράγοντες που ανήκουν πάντα στο πεδίο της ζωή και ποτέ του θανάτου, προκαλέσουν το τέλος του. Έχει δημιουργηθεί η εσφαλμένη άποψη πως τελειώνοντας με επιλογή του κάποιος άνθρωπος τη ζωή του (αναφέρομαι στην ελευθερία ως απόδειξη της απόλυτης ελευθερίας και όχι ως πράξη αδυναμίας) κάνει ένα τεράστιο λάθος που επιβαρύνει το κοινωνικό σύνολο. Καταρχήν η ατομικότητα διαφυλασσεται έξω από την κοινωνία άρα οι συνειδήσεις που δεν ανήκουν σ αυτή δεν αλληλεπιδρούν μαζί της. Εδώ για άλλη μια φορά θα τονίσω την ισότητα θάνατος=ελευθερία, ενώ ταυτόχρονα θα προσπαήσω να χρησιμοποιήσω τις λέξεις για να δώσω όνομα στις υποστάσεις των πραγμάτων. Ο θάνατος είναι το τέλος της ζωής και η γέννηση της αρχής της. Προκύπτει η ισότητα θάνατος=γέννηση, γέννηση=λύτρωση. Παράλληλα η τέλευση έχει την έννοια του σκότους και του χάους. Είναι η κατάσταση του μηδενισμού επέρχεται με αυτή και ταυτίζεται. Καταλήγουμε λαμβένοντας υπόψιν τις 2 υποστάσεις του τέλους: 0-γέννηση-ζωή-θάνατος-0. Η αλυσίδα αυτή ίσως να φυλακίζει και να απογοητεύει του πιο ονειροπόλους που αναζητούν μια άλλη διάσταση, παρόλα αυτά δεν παύει να είναι η πραγματικότητα. Τώρα, η ζωή  είναι από τη μιαη ύπαρξη, ο μη θάνατος ίσως η «α-λήθεια», αλλά είναι μια διαρκής κατάσταση κινητικότητας μηχανικής που υφίσταται χαρη στο φως, Φως εκτυφλωτικό που καθιστά τον άνθρωπο ανίκανο να δει την πραγματικότητα. Η αλήθεια δεν υπάρχει στη ζωή αλλά ακόμα και αν υπήρχε δεν θα μπορούσαμε να τη γνωρίσουμε εξαιτίας της αδύναμης ανθρώπινης όρασης. Ανάλογα στο απόλυτο σκοτάδι δεν μπορείς να δεις, αλλά μπορείς να ψιλαφήσεις. Το εκτυφλωτικό φως σου απαγορεύει ακόμα και αυτή τη δυνατότητα. Ίσως τελικά αυτά που είναι πιο φωτεινά να κρατούν στο σκοτάδι. Ο άνθρωπος όταν στο θάνατο λυτρώνεται κι εκεί στο μηδέν βρίσκει αυτό που ψάχνει επανέρχεται στην αρχική του κατάσταση. Είναι μάλλον νόμος της φύσης ότι τα πάντα αναζητούν την αρχή τους. Έτσι η ύπαρξη ζητά το μηδέν. 

ΠΥΚΝΟ

Σημαίνει ότι η ένδεια που σε χαστουκίζει κάθε βράδυ που ξαπλώνεις σε ένα ζεστό μα άδειο κρεβάτι γιατί είναι η αίσθηση που αφήνει το παρελθόν και το άλγος της ανάμνησης που ξημερώνει με φως θολό κι εκείνες οι άστοργες αγκαλιές που σου άρεσαν ποτέ δεν κατάλαβα γιατί. Φόβος και λήθη. Πάνω στον πανικό ξεχνάς και ξεσπάς και λυγίζεις. Φρίκη. Μίσος και μανία. Κανένας δεν είναι ελεύθερος γιατί όλοι έχουμε ένα δαίμονα που μας κρατάει δέσμιους της ανθρώπινης φύσης μας. Ε! Δεν θα ξανατρίξω τα δόντια μου για να αρμέξω το σεβασμό σας. Θυμάσαι εκείνο το ποίημα; Εκείνο που μας ταιριάζει; Δεν αντέχω άλλο εδώ μέσα νιώθω ότι θα σκάσω και μου σκεπάζουν αυτή τη χαραμάδα που άφηνε το φως να με αγγίζει λίγο έστω κι αν το έκρυβαν τα σύννεφα. Έλειπα δε θυμάμαι. Ίσως να είναι ανησυχητικό που η πατροκτονία μου φαίνεται πταίσμα. Αρχίζω να ξεχνάω πώς είναι να νιώθεις οικειότητα. Αναρωτιέμαι αν μπορώ να ζήσω στο κενό της μοναξιάς μου ή μήπως θα τρελαθώ; Η εκδίκηση δεν είναι ήρεμη. Ήρεμοι είναι μόνο οι νεκροί. Τερματικός σταθμός. Την εγκατέλειψαν λες. Ενώ εσύ έμεινες να πολεμήσεις… Παλιομαλάκα ! Άδεια η θέση δίπλα μου. Τι κι αν δεν ήταν; Ποτέ δεν την ένιωσα γεμάτη. Άσχημο να καταλήγεις αδιάφορος.